แน่นอนสิ...พระพุทธเจ้าทรงตรัสสอนไว้
พูดจนติดปากเต็มบ้านเต็มเมืองว่า
อนิจจัง (สิ่งทั้งหลายทั้งปวงไม่เที่ยง)
ทุกขัง (สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นเป็นทุกข์)
อนัตตา (สิ่งนั้นย่อมสลายไปเป็นธรรมดา)

เราไม่สามารถทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามที่เราต้องการได้ทั้งหมด
ถ้าเราไปตั้งใจอย่างนั้น โทสะย่อมเกิด เมื่อไม่ได้ดังปรารถนา

ถ้าเราเอาจิตไปผูกไว้ ยึดไว้มาก ก็ทุกข์มาก
และถ้าเราพยายามแสวงหาความสุขด้วยการพึ่งพา..
สิ่งที่อยู่นอกเหนือจากการควบคุมของเราเอง
เราย่อมไม่อาจพบเจอความสุขที่ไม่มีวันหายไปได้

เพราะสิ่งต่างๆ เหล่านั้นมีขึ้นเพียงเพื่อกระตุ้นอารมณ์ใจให้เบิกบานเพียงชั่วครู่
ขณะที่เราไม่สามารถเหนี่ยวรั้งไว้ได้ตลอดไป..
ถ้าสิ่งนั้นไม่จากเราไป เราเองก็ต้องจากสิ่งนั้นไป ในสักวันหนึ่ง
แล้วความสุขอย่างนี้มันจะอยู่นานได้อย่างไร

บางอย่างเราวาดหวังไว้แบบหนึ่ง แต่กลับไม่เกิดขึ้นอย่างที่เราฝันไว้
นั่นเพราะ เราบังคับสิ่งต่างๆ เหล่านั้นไม่ได้ มันไม่ใช่ของเรา..
ลองดูสิ แม้แต่ร่างกายนี้ เราไม่อยากแก่ มันก็แก่ ไม่อยากเจ็บ มันก็เจ็บ
ไม่อยากตาย มันก็ต้องตายสักวัน นี่..สิ่งที่ใกล้ชิดกับเราเองที่สุด
ที่เราพยายามหวงแหน ดูแลรักษาอย่างดี เลือกแต่สิ่งที่ดีให้กับกายนี้
มันยังไม่ยอมทำตามใจเราเลย นับประสาอะไรกับคนอื่น สิ่งอื่น

การอยากมีชีวิตอย่างที่ตั้งใจ มีเงินทอง ชื่อเสียง เกียรติยศ สรรเสริญ
หรือ..แม้แต่ครอบครัว ไม่ใช่เรื่องผิด
แต่ถ้าไม่ระวัง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ เหล่านี้ย่อมพลาดหวังในการดำเนินชีวิตได้ง่าย

ที่เจ็บแล้วไม่จำ เพราะว่ายังไม่เข็ด...ตอนนี้เห็นว่าทุกข์
ผ่านไปเดี๋ยวก็อยากได้สิ่งที่จะทำให้ทุกข์อย่างนี้อีก
เพราะคิดว่าจะให้ความสุขกับเราได้
ฟันธง..ว่ามันก็ต้องทุกข์อย่างนี้อีก บอกแล้วว่ามัน
ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ใช่ของเรา แล้วจะบังคับมันได้อย่างไร

สุดท้าย ก็ไม่เหลืออะไร.. นี่ถ้าเห็นได้อย่างนี้แปลว่า ฉลาดขึ้นมานิดนึง
เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ดูสิว่าตั้งแต่เกิดจนมาถึงปัจจุบัน
ซึ่งเป็นหนุ่ม เป็นสาวสพรั่ง กัลยาณมิตร...เอ๊ย เต็มวัยแล้ว
มีอะไรบ้างที่มันอยู๋กับเราโดยไม่เปลี่ยนแปลง หรือไม่จากเราไปบ้างเลย
อืม..ถ้าไม่คิดนานเกินไปก็คงได้คำตอบแล้วว่า "ไม่มี"

ถ้ายังต้องฝากความสุขของตัวเองไว้กับคนอื่น สิ่งอื่น อยู่อย่างนี้ ก็เห็นแล้วว่าเป็นยังไง
ถ้ายังไปทำอีกก็..ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยครับทั่น

ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น ให้ดูที่ตัว แก้ที่ตัว
ความพลาดหวังที่เกิดขึ้น ส่วนหนึ่งมีเราร่วมอยู่ด้วย
เพราะเราแก้ไม่ได้ ทำไม่ได้ บังคับไม่ได้
มันถึงไม่เป็นไปตามที่เราต้องการ
ดังนั้น..โทษใครไม่ได้ โกรธใครไม่ได้
ต้องโทษตัวเองที่ไม่สามารถได้อย่างที่หวัง

ถ้าหวังแล้วเป็นทุกข์อย่างนี้ จะหวังให้เพลาๆ ลงหน่อยดีไหม
แค่รู้ว่าถ้าดีก็ทำ ไม่ดีก็ไม่ทำ กำหนดไว้แค่นี้
ส่วนผลเป็นอย่างไรก็...ช่างหัวมัน เพราะอยู่เหนือการควบคุม

แฮ่ก..แฮ่ก..เหนื่อยเหมือนกัน หวังว่าจะได้เป็นประโยชน์บ้างเด้อ