เกี่ยวกับการประกาศข่าวแยกวงของวงบอยแบนด์ชื่อดังพร้อมกับภาพแห่งความโศกเศร้าของแฟนคลับ เป็นเรื่องน่าห่วงว่าเยาวชนของเราทุกวันนี้ (ไม่ใช่ทั้งหมดก็จริงแตว่ามากอยู่) กำลังเดินไปทางไหน หรือติดหล่มอะไรกันอยู่

          ใช่ว่าตัวของนักร้องจะมีความใกล้ชิดกับครอบครัวหรือผูกพันเกี่ยวโยง แต่ทำไมจึงสะเทือนใจได้ขนาดนั้น ซึ่งนักร้องทั้ง 2 ก็คงใช้ชีวิตตามปกติ มีงานเหมือนเดิมเพียงแค่ไม่ได้ออกอัลบั้มคู่ นี่คือสาระสำคัญอันยิ่งของชีวิตแล้วหรือกับบุคคลที่เป็นคนอื่น

          ขณะเดียวกันพระพุทธศาสนาซึ่งเป็นเรื่องที่ควรจะผูกพัน เป็นวิถีชีวิตของคนไทยนับแต่อดีตกำลังค่อยๆหายเข้าไปในส่วนว่างของจิตสำนึกเยาวชนไทยมากขึ้นทุกวันๆ เยาวชนส่วนใหญ่กลับไม่ได้ตระหนัก หรือแม้แต่เหลียวหลังกลับมามอง วันสำคัญทางพระพุทธศาสนากลายเป็นวันหยุดสำหรับเที่ยว พักผ่อน หรือมีประโยชน์เพียงแค่ได้หยุดเรียน ทั้งที่สิ่งนี้เป็นสิ่งที่มีความสำคัญยิ่ง เป็นสิ่งที่ใกล้ชิดและผูกพันกว่าอีกด้วย ที่สำคัญกำลังถูกบ่อนทำลายทั้งจากภายใน และภายนอกอย่างต่อเนื่อง

          มีไหมภาพของเยาวชนที่มีความอาลัยกับการจากไปของพระภิกษุผู้เป็นกำลังสำคัญ มีคุณูปการต่อสังคม หรือแสดงการสนับสนุนต่อคณะสงฆ์ในการเสริมสร้างจิตสำนึกของชาวพุทธ

          มีไหมภาพของเยาวชนที่ออกมาแสดงการกระตุ้นต่อกลุ่มเยาวชนเอง ในการชักจูงกันไปในทางเดินแห่งวิถีพุทธ ให้ได้มีความศรัทธา ความเข้าใจต่อพระศาสนาในทางชอบ

          มีไหมภาพที่วันพระ หรือวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา จะเป็นวันที่เยาวชนเข้าร่วมพิธี ประเพณี เหมือนที่แห่กันไปดูคอนเสิร์ต ไปช้อปปิ้ง หรือดารานักร้องจากต่างประเทศมาปรากฏตัว

          หากสังคมและเยาวชนยังไม่มีการเคลื่อนไหวต่อสภาวะการณ์เหล่านี้ ศาสนาพุทธในประเทศไทยคงกลายเป็นเพียงคำสำหรับเติมช่องในใบทะเบียนเพื่อไม่ให้ว่างเป็นแน่

          เพียงแค่ได้อ่านข่าว D2B ประกาศแยกวง ก็ทำให้เศร้ามากพอแล้วสำหรับอนาคตพระศาสนา....เฮ้อ เอวัง ด้วยประการฉะนี้