เขียนใต้บรรทัด...ด้ายแดง รหัสรักปาฏิหาริย์

ทุกคนปรารถนาที่จะได้มีคนที่ตนรักอยู่เคียงข้างนานๆ รักกันตราบชั่วฟ้าดินสลาย ซึ่งแต่ละคนก็ให้นิยามของความรักแตกต่างกันไป บ้างว่าความรักคือการให้ ความรักคือการเสียสละ ความรักคือความอดทนทุกอย่าง คือความเข้าใจ แม้แต่ความรักคือการครอบครอง เอ..ในเมื่อทุกคนปรารถนาความรักที่มีความสุขสดชื่นด้วยกันทั้งนั้น แล้วทำไมความรักจึงยังเป็นปัญหาให้ทุกข์ใจ เสียใจอีกล่ะ

ไล่ เหยียน เสียง นักโปรแกรมเมอร์อัจฉริยะ พร้อมด้วยผองเพื่อนสติเฟื่อง ทำงานให้บริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง สร้างไมโครชิพที่ส่งผ่านคลื่นจากดาวเทียมเพื่อปรับค่าคลื่นสมองให้เป็นไปดังต้องการได้ อืม...เราจะไม่พูดกันถึงเรื่องนั้นหรอกนะ แต่เราจะคุยกันเรื่องความรักน่ะ

ไล่ เหยียน เสียง ชายหนุ่มที่ต้องสูญเสียความรักไป หลังจากเลิกกับ จื่อฉิง แฟนสาว เขากลายเป็นคนที่ขาดความสุขที่เคยมีอีกส่วนหนึ่งในชีวิต เธอไปมีแฟนใหม่ ขณะที่เขามีบ้าน มีรถหรู มีเงินมากมาย จากงานโปรเจคลับเฉพาะนี้ แต่เขาลืมเธอไม่ได้

ไล่ เหยียน เสียง ดำเนินการเพื่อนำคนรักของเขากลับมา ด้วยการใช้ประโยชน์จากโครงการที่พวกเขาค้นคว้าวิจัย แน่นอนว่ามันได้ผลเกินคาด ทุกครั้งที่เธออยู่กับอุปกรณ์ เครื่องประดับที่เขาฝังไมโครชิพไว้ โปรแกรมก็จะถูกสั่งให้ทำงาน ปรับค่าคลื่นสมองของเธอให้ตรงกับเขา แล้วความรักของเขา พร้อมกับคืนวันอันประทับใจก็ได้กลับคืนมาอีกครั้ง

ไล่ เหยียน เสียง ได้เปลี่ยนนิยามรักของตนไปตลอดกาล เมื่อความรักกำหนดได้ด้วยวิทยาศาสตร์...(เขียนต่อไม่ได้ เดี๋ยวรู้ตอนจบ)

"ความรักทำให้คนตาบอด" เมื่อรักใครสักคนเริ่มต้นคงเป็นเพียงแค่ขอให้ได้เข้าไปใกล้ เมื่อผ่านไปก็ขอให้ได้ใกล้ชิด และต่อมาก็ขอให้อยู่ด้วยกันตลอดไป ปัญหาอย่างหนึ่งคงเกิดขึ้นระหว่างนี้แหล่ะ เพราะจากความรู้สึกดีๆ ในเบื้องต้น กลายเป็นความรู้สึกครอบครอง เมื่ออีกคนแสดงความรักไม่ได้ดั่งใจ การทะเลาะเบาะแว้ง ทำร้ายจิตใจ ฆ่าเพื่อบูชาความรักของตน ความรักที่คนเห็นว่าดีกลับกลายเป็นมารในบัดดล กัดกินหัวใจของคนเหล่านั้น เพราะใจที่ยึดมั่นในอุปทาน หลงใหลอยู๋ในตัณหา อันมากจนเกินงาม โทสะ เป็นชื่อของความโกรธ ไม่น่าจะแฝงร่างอยูในความรักได้เลย แล้วทำไม...

กิเลสที่มีอยู๋ในใจ เป็นเหมือนไฟที่เผาให้ตนเองเร่าร้อน เมื่อโหมกระหน่ำมากเข้าก็เผาผลาญสิ่งรอบข้าง และคนที่ตนรักไปด้วย ทุกวันนี้เราไม่ระวังในอายตนะสัมผัสทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นตาเห็นรูป หูฟังเสียง จมูกดมกลิ่น ลิ้นชิมรส กายสัมผัส และใจ ปล่อยให้ความต้องการนำหน้าสติ ดิ้นรนไขว่คว้าให้ได้อย่างที่ปรารถนา เมื่อไม่ระวังก็กลายเป็นทุกข์มาก เพราะจิตที่คอยแบกรับความต้องการเหล่านั้นเอง

เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามกฏไตรลักษณ์ ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ใช่ของตน แต่ปัญญาที่ยังขาดความเข้าใจ ก็เข้าไปสำคัญว่านี่เรา นี่ของเรา และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป ซึ่งปุถุชนอย่างพวกเราจะให้ลึกซึ้งในธรรมก็ยังอยากอยู่ แต่กระนั้นอย่างน้อย ควรสำรวมกาย วาจา ใจของเราให้มาก ไม่ให้ไหลไปตามกองกิเลส ต้องสร้างกำลังใจของตนให้เข้มแข็ง ปัญญาอย่างสูงสุดในพระพุทธศาสนา เป็นปัญญาที่จะเอาชนะสิ่งทั้งหลายไม่ให้มีอำนาจเหนือชีวิต เหนือจิตใจ ให้มีแต่ความผ่องใส มีแต่ความสุข ก็จะพอประคับประคองให้ชีวิตของเราให้ดำเนินไปได้อย่างมีความสุข

วันนี้เราลองทบทวนดูว่ามีเรื่องมากระทบใจให้เรารู้สึกไปในรัก โลภ โกรธ หลง มากน้อยแค่ไหน แน่นอนว่ามีมากทีเดียว เพราะเราไม่รู้จักกำหนดสติอารมณ์เฉพาะหน้า ไม่รู้จักเป็นผู้ดูตามรู้อารมณ์ แต่พยายามที่จะเป็นผู้เล่น และมักจะเล่นตามอำเภอใจเสียด้วย

การใช้ของที่ติดตั้งไมโครชิพ แม้ช่วยให้เขาและเธอไปได้ด้วยดี แต่คงเหมือนความรักที่ใช้วัตถุเงินทองซื้อ ไล่ เหยียน เสียง ทุ่มเทเวลาเพื่อคนที่เขารักมาก เขาพยายามใช้เวลาอยู่กับเธอ สร้างความประทับใจให้เธอ ปรับปรุงตัวเองเสียใหม่ และนี่เป็นสิ่งสำคัญที่แท้จริงที่ทำให้ จื่อฉิง ตอบรับความจริงใจของเขาด้วยคำว่า "รัก" ในเวลาที่เธออยูนอกเหนือการควบคุมของไมโครชิพ

ไล่ เหยียน เสียง ถึงได้ตระหนักถึงความรักในอีกมุมมองหนึ่ง คือ รักที่ไม่ใช่ราคะ รักที่ไม่ใช่การยึดติด ไม่ใช่การครอบครอง แต่เป็นความรักที่เกิดจากความปรารถนาดี ความรักอันบริสุทธิ์ หวังแค่เพียงให้คนที่เรารักมีความสุข ใช่แล้ว...เป็นความรักที่เกิดจากความเมตตา พรหมวิหารนั่นเอง

ขอเพียงทุกคนมี ความเมตตา ปรารถนาให้ผู้อื่นมีความสุข เพราะเขาก็ต้องการความสุขเหมือนเรา ความกรุณา ปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ เพราะเขาก็ไม่อยากทุกข์ทรมาน ถูกทำร้าย เบียดเบียนเหมือนเรา มุทิตา ยินดีเมื่อบุคคลอื่นได้ดี ไม่อิจฉาริษยาเขา ไม่อาฆาตพยบาทเขา อุเบกขา วางใจนิ่งเฉยเมื่อเราหรือเขาประสบเหตุภัยที่ไม่อาจเลี่ยงได้ เมื่อช่วยอย่างเต็มที่แล้ว ไม่สุข ไม่ทุกข์เกินไป ย่อมนำสังคมไปสู่ความสุขสงบ สันติบริบูรณ์โดยส่วนเดียว

ด้ายแดง รหัสรักปาฏิหาริย์ by giddens