หยาดน้ำหนึ่ง

น้ำ..เมื่อไหลไปเจอสิ่งกีดขวาง ก็จะเลี้ยวเลาะ ซอกซอน ค่อยหาทางไปต่อจนได้ จนกระทั่งมีอุปสรรคขนาดใหญ่ขวางกั้นจนไม่สามารถไปต่อได้ น้ำ...ก็จะหยุดรอสะสมกำลังจนมีปริมาณมากพอค่อยๆเอ่อล้นหลากข้ามสิ่งกีดขวางนั้นไป หรือกำแพงนั้นไม่อาจทนอยู่ได้ก็ถูกพังทลายลงไป

จงเป็นดังสายน้ำ อ่อนโยน เยือกเย็น และมีกำลัง รู้จักที่จะรอและเมื่อถึงโอกาสก็สามารถแสดงถึงความสามารถที่จะเอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นไปได้ หรือสิ่งนั้นไม่อาจต้านทานได้จนพังทลายไปเองต่างหาก...

ไม่ว่าน้ำจะไหลมาจากต้นน้ำธารใด บ้างโปรยมาจากเบื้องบน หรือซึมซับอยู่พื้นล่าง แต่น้ำแต่ละหยดก็สามารถผสมกลมกลืนกันได้อย่างอัศจรรย์ ไม่เคยแตกต่างกันเลย...เป็นอยู่อย่างนั้นเอง