'ให้แก่' หรือ 'ให้กับ'

ราชบัณฑิต  เผยคำว่า  "แก่"  และ  "กับ"  ใช้ได้ทั้งสองแบบไม่มีหลักตายตัว   แต่ต้องสื่อสารเข้าใจได้  ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงของภาษา  ไม่ใช่เรื่องวิบัติ  ขณะเดียวกัน   หลักการใช้ทั้งสองคำนี้ส่งผลให้คนในวงการภาษาถกเถียงกันระหว่างครูภาษาไทย ที่ยึดหลักสมัยรัชกาลที่  4  และนักภาษาศาสตร์ที่มองว่าภาษาวิวัฒน์ได้

รศ.ดร.นิตยา  กาญจนะวรรณ  ภาคีสมาชิกราชบัณฑิต  สาขาภาษาไทย  สำนักศิลปกรรม   ราชบัณฑิตยสถาน   และอาจารย์คณะมนุษยศาสตร์  มหาวิทยาลัยรามคำแหง  เปิดเผยว่า   ปัจจุบันการใช้คำว่า   "แก่"  และ  "กับ"  มีผู้รู้ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาไทยมีความเห็นที่ต่างกันในเรื่องของความ เปลี่ยนแปลงในการใช้คำดังกล่าว  ฝ่ายครูภาษาไทยยึดหลักตามสมัยโบราณตั้งแต่สมัยรัชกาลที่   4  ซึ่งประกาศให้ใช้คำว่า  "ให้แก่"  ไม่ใช่  "ให้กับ"  เช่น  ให้เงินแก่เด็ก   แต่จะเห็นได้ว่าทุกวันนี้มีการใช้คำว่า  "ให้กับ"  มากขึ้น  ทั้งในภาษาราชการและสื่อสิ่งพิมพ์   เช่น  "ให้เงินกับเด็ก"  ฝ่ายนักภาษาศาสตร์ถือว่าไม่ใช่เรื่องผิด  หรือเข้าข่ายภาษาวิบัติแต่อย่างใด  เพราะความเปลี่ยนแปลงของภาษาเป็นเรื่องธรรมชาติ

รศ.ดร.นิตยาบอกว่า   บุคคลในวงการภาษาไทยทั้งสองกลุ่มมีความคิดเห็นแตกต่างกันมาตลอดเกี่ยวกับ เรื่องวิวัฒนาการของภาษาไทย   ซึ่งจะเป็นเรื่องถูกหรือผิด  ก็ไม่มีศาลฎีกาตัดสินชี้ขาดได้  สำหรับราชบัณฑิตบอกได้เพียงหลักการใช้ภาษาที่เคยเป็นที่ยอมรับกันมาในอดีต  หากการเปลี่ยนแปลงเป็นฉันทามติของผู้ใช้ภาษา  มีการสื่อสารเข้าใจกัน  ก็ยอมรับได้ 

"เช่น  ทำไมถึงทำกับฉันได้  คงไม่มีใครพูดว่า  ทำไมถึงทำแก่ฉันได้  หลักสำคัญคือการใช้คำเป็นเรื่องของผู้ใช้ภาษา  ถ้าเปลี่ยนแปลงแล้วสื่อสารไม่รู้เรื่อง  ก็ถือว่าภาษาวิบัติ  ดังนั้น  การใช้คำว่า   แก่   และ   กับ   เราสามารถนำมาใช้ได้ทั้งสองแบบโดยไม่มีหลักตายตัว  ขอให้เราพูดคุยกันรู้เรื่องก็พอแล้ว"  รศ.ดร.นิตยากล่าวสรุป

อาจารย์คณะมนุษยศาสตร์  ม.รามคำแหง  ชี้ให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของภาษาว่า  สมัยโบราณ  พระมหากษัตริย์ทรงใช้คำว่า  "กู"  กับประชาชน  แต่ปัจจุบันยังเปลี่ยนมาเป็น  "ข้าพเจ้า"  ได้  หากวันนี้เราจะเปลี่ยนมาใช้  "ให้กับ"  แทน  "ให้แก่"  ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย  เพียงแต่ว่ากลุ่มที่ยึดหลักตามรัชกาลที่  4  ก็จะบอกว่าผิด  แต่นักภาษาศาสตร์บอกว่าไม่ผิด  แม้แต่ภายในราชบัณฑิตยสถานเองก็ยังมีความคิดเห็นไม่เหมือนกัน  ฝ่ายหนึ่งยอมรับทั้งสองแบบ  แต่อีกฝ่ายหนึ่งเห็นว่าสิ่งที่ผิดไปจากตำราหรือหลักโบราณนั้นผิด

"การถกเถียงกันทำให้ภาษามีชีวิต  ถ้าคำไหนไม่มีการถกเถียงกันก็จะเป็นภาษาตาย  เราเรียกการถกเถียงนั้นว่าช่วงแปร  หมายถึงยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงในทันทีทันใด  แต่การเปลี่ยนแปลงภาษาที่ถือได้ว่าเป็นความวิบัติ  ก็คือเปลี่ยนไปในทางเสื่อม  ฟังไม่รู้เรื่อง"  รศ.ดร.นิตยากล่าว

ส่วนตำราภาษาที่ดี  โดยเฉพาะที่ว่าด้วยเรื่องการใช้ภาษานั้น  จะเป็นตำราที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาล เวลา  จะไม่นำหน้าผู้ใช้ภาษา  หรือไม่บงการว่าต้องใช้อย่างไร  แต่จะตามบันทึกความเปลี่ยนแปลงอันเหมาะสมตามกาลเทศะเท่านั้น  แม้แต่พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน  ก็ยังต้องมีการปรับปรุงแก้ไขกันอยู่ตลอดเวลา

ทั้งนี้   พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน  2542  ให้ความหมายของคำว่า  "กับ"  คือ   คําที่เชื่อมคําหรือความเข้าด้วยกัน   มีความหมายว่ารวมกัน  หรือเกี่ยวข้องกัน  เช่น  ฟ้ากับดิน  กินกับนอน  หายวับไปกับตา

ส่วนคำว่า  "แก่"  ใช้นําหน้านามฝ่ายรับ  เช่น  ให้เงินแก่เด็ก.