ความสามารถในการควบคุมอารมณ์และการปรับตัว มันแบ่งไปตามระดับ
ถ้าคนที่ดูแต่ตัวเอง ระวัง กลัวว่าตนจะพูด-ทำ-คิดชั่ว เมื่อไหร่ เรียกว่า กัลยาณชน
ส่วนคนที่ดูตัวเอง ระวังตัวเองบ้าง จับผิดคนอื่นบ้าง เรียกว่า ปุถุชน
สำหรับคนที่จ้องแต่ความชั่วคนอื่นอยู่เป็นนิจ ไม่เคยเห็นความชั่วตนเองเลย เรียกว่า พาลชน
ขอยกเนื้อความของท่านครูกวีเอก มาสักบท....
อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก
แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หาย
แม้นเจ็บอื่นหมื่นแสนจะแคลนคลาย
เจ็บจนตายนั้นเพราะเหน็บให้เจ็บใจ
เพราะเอาแต่ฟัง...ฟังจนลืมคิด..คิดเรื่องอื่น กลายเป็นคิดอยูเรื่องเดียว
เรื่องที่เขาพูด เขาทำ ให้เราเจ็บใจ ทำให้เราเจ็บไปถึงหัวใจ
ไม่แปลกถ้าจะโกรธ ก็ฟังไปแล้ว ได้ยินไปแล้ว
ถ้ารู้ว่าจะได้ยินคำแบบนี้คงไม่ตั้งใจฟังแต่แรกหรอกเนอะ
แต่เราได้ยินตอนไหน...ตอนคลื่นเสียงกระทบประสาทหูใช่ไหม
แล้วเราโกรธตอนไหน...ตอนสมองเราแปลงคลื่นเสียงนั้นให้เป็นสัญญาณใชไหม
ถ้าอย่างนั้นตอนที่เขาหยุดพูดแล้ว เราฟังเสร็จแล้ว ก็ต้องหยุดโกรธได้แล้วสิ
(...แหม ก็รู้กันอยู่ว่ามันโกรธทุกครั้งที่คิดถึงคำ หรือเห็นหน้ามันนั่นแหล่ะ)
เรื่องดีๆ ก็มีตั้งเยอะทำไมไม่เอามาคิด คิดเรื่องที่เราชอบ เรื่องที่สบายใจ
ตอนมีความสุขกับครอบครัว ตอนไปเที่ยวกับแฟน ทุกช่วงเวลาที่ประทับใจ
(...โอ๊ย เดี๋ยวมันก็วกมาถึงเรื่องให้ รมณ์ บ่ จอย อีกแหล่ะ)
ถ้าวุ่นวายนัก ก็อย่าไปคิดมันสิ อืม..วิธีไม่ให้คิดอะไรเลย คงยากไปสำหรับพวกคนจน(ปัญญา)
นั่นสิ แล้วความคิดตัวเองควบคุมไม่ได้เหรอ ในเมื่อเราเองเป็นคนกำหนดเรื่องให้มันคิด
ลองคิดแบบคนรวย(ปัญญา)ดูบ้าง
ถ้าเราโกรธ...โกรธเพราะอะไร เพราะคำพูด
ถ้าคำพูดเขาเป็นคำจริง ---> ไม่เห็นต้องโกรธ ก็เขาพูดจถูก
...ต้องเราเสียอีกที่ต้องแก้จุดด้อย หมั่นปรับปรุงตัว
แต่ถ้าคำนั้นไม่จริง ---> มีแต่น่าเห็นใจ โถ..ควาจริงเป็นอย่างไรเขายังไม่รู้
แล้วเขาจะใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขเหรอ ยังมีหน้ามาอวดรู้กะเราอีก (ส่วนหลังนี่ไม่ต้องคิดก็ได้ ฮา)
คำเขาดี มีประโยชน์ ใคร่ครวญคิด
คำเขาผิด พลาดพลั้ง พาลเสียหาย
คนฟังดี รู้ประโยชน์ ใจสบาย
คนกลับกลาย ไหม้กับคำ เพราะฟังเพลิน
(โดย..คิดสด)
ฟังแล้วเอามาคิด แต่ไม่ไช่คิดมาก คิดน้อยๆ แต่คิดให้เป็น
คนไม่ดี ไม่น่ากลัวหรอก..เพราะเราเองก็ยังเป็นคนไม่ดีเหมือนกัน
เมื่อเบ่งกันไป เบ่งกันมา ก็เหมือนเอาขี้ตัวมาอวดกัน กลัวกองใหญ่น้อยกว่ากัน
ดังนั้น ไม่ใช่ประโยชน์เลยที่จะไปกลัวคนอื่นเขาเลวกว่า
คนดี เสียอีกที่น่ากลัว ทำอะไรก็ไม่โกรธ ไม่ด่า ไม่ว่าเรากลับ
แถมยังพูดดี ทำดีกับเราอีกใครเจออย่างนี้ ก็เหมือนจุดไฟเผาตัวเอง
ถ้าเขาไม่ร้อนบ้าง เรายิ่งไม่สบายใจ ถามตัวเองดู..ไฟกองนี้จะเผาใคร
อย่างนี้แล้วอยากจะเป็นคนดี หรือคนไม่ดี
...คนไม่ดี มันก็สะใจอยู่ พูดแรงๆ ประชดกลับบ้าง หาโอกาสคิดร้ายบ้าง
ถ้าทำอะไรไม่ได้ คิดเรื่องไม่ไดกับคนที่ไม่ดีกับเรา ก็ยังดี ได้ระบายแค้น
...ส่วนคนดี ไม่ทำอะไร เขาก็เจ็บเอง ปวดเอง
เหมือนกระจกสะท้อนทุกอย่าง แต่ไม่มีอะไรเป็นของกระจกเลย
เห็นคนอื่นเจ็บปวดฝ่ายเดียว (สะใจกว่า ฮา)
แค่ทำตัวเองให้ดีก็พอ ดูสิว่าวันนี้เราพูดดีหรือยัง ทำดีหรือยัง คิดดีหรือยัง
ชีวิตจะมีความสุขเพราะทำถูก ทำดี ชีวิตจะสงบก็เพราะจิตดี คิดเป็น
เอาความดีไปอวดเขามากๆ ล่ะ เอาให้เขาละอายใจไปเล้ย...
ให้มันรู้มั่งว่า ตูลูกใคร
แสดงความคิดเห็น